At The Bar
the english version is down the page! (version 1)Elke avond serveer ik drank aan mensen die op zoek zijn naar ontsnapping. Meestal zitten deze alleen aan de bar, op een van die harde krukken. Met een drankje in hun hand doezelen ze weg in hun gedachten, elke slok dichterbij het moment dat ze zoeken. Voor de buitenwereld zien ze er eenzaam en verdrietig uit, ze begrijpen niet waarom men dit doet en vragen me of ze oké zijn. De vraag is begrijpelijk, maar ik weet dat ze oké zijn. Iedere ziel die hier alleen komt heeft op zijn moment behoefte aan rust. De variatie van ziel en de herinnering verschilt en hoeveel hier voor nodig is ook. Maar ik weet wel dat ik ze kan en zal helpen om bij hun herinnering te komen.
Vandaag is er een oude man die op zoek is naar de herinneringen van zijn jeugd kat. Om die nog een keer te kunnen zien, te kunnen spelen en de sensatie van de zachte vacht tussen zijn vingers te voelen.Morgen komt er een vrouw die een diner wil herbeleven met haar ouders. Niet omdat het moment zo waardevol was, maar omdat ze toen de beste noedels ooit op had.
Hun ziel is op reis is naar de herinneringen, en ik hou een oog in het zeil voor het lichaam dat zonder ziel op de kruk wacht. De tijd verstrijkt en rond zes uur 's ochtends is de ziel terug bij de mens. Ze ontwaken verward en rozig van wat er is gebeurd is, en hun ogen vol hoop dat het een soort magie was die hen daar bracht. Ik weet wel beter dan echt antwoord te geven en geef hen geen antwoord op deze vraag.
De werkelijkheid die zij niet willen zien is dat als een mens genoeg drinkt, alles vanzelf waarheid wordt.
Zij noemen het magie, ik noem het zat zijn.
Lets edit that (version 2) Elke avond serveer ik drank aan de mensen die op zoek zijn naar ontsnapping.
Meestal zitten ze aan de bar, op een van die harde krukken, een drankje in hun hand weggedoezeld in hun gedachten. De buitenwereld ziet alleen dat hun lichaam willig als een put vol druppelt. Dat ze drinken tot alle oneffenheden zijn opgevuld, en de lege flessen gebruikt kunnen worden als vergrootglas om die ene herinnering dichterbij te brengen.
De gasten baren zich dan ook vaak zorgen, vragen zich af of ze niet te diep zijn verdronken, dat ze nog wel goed bij een zijn, en of ze niet volledig worden opgegeten door hun eigen schaduw. De zorg is begrijpelijk, maar ik weet dat ze bij een herinnering zijn waar ze rust vinden voor die avond.
Zo zit meneer van Dijk weer aan de bar, zoals elke vrijdagavond. Hij besteld zijn vaste recept: vijf bier, vier glazen whisky en een bol chardonnay. Het recept dat hem altijd helpt de herinneringen van zijn jeugd kat Siep te vinden.
De kat die hij gekregen had van zijn moeder, toen hij ernstig ziek was geworden.
Degene waarvoor een uitzondering werd gemaakt in het ziekenhuis, en Siep mocht blijven slapen bij Meneer van Dijk.
De kat die dan zo comfortabel sliep dat zijn tong er uit hing, en als zijn buik dan naar boven lag, mocht alleen Mr. van Dijk hem aaien.
Siep de kat die niet te scheiden was van meneer van Dijk, want als hij weg ging ging die heel hard miauwen. Meneer van Dijk wil de geliefde kat nog eens zien, de ruwe vacht tussen zijn vingers voelen en nog één nachtje dat Siep op zijn hoofdkussen slaapt. Nog één keer de rust die Siep gaf aan Meneer van Dijk.
Morgen avond komt er een vrouw langs. Stipt om vijf over tien kondigt het harde contact van haar hakken op de houten dansvloer haar aankomst. Haar ogen scannen de omgeving op zoek naar haar vaste plek aan het einde van de bar. De plek waar ze zich verschuild en haar gezicht alleen verwarmd wordt door het kaarslicht. Achter haar masker van perfectie, is een klein meisje op zoek naar de herinnering van het diner met haar ouders.
(nog niet klaar, maar vooruitgang is te zien!)
Version 1Every evening, I serve drinks to people seeking escape.
Usually, they sit alone at the bar, on one of those hard stools. With a drink in their hand, they doze off in their thoughts, every sip bringing them closer to the moment they are looking for. To the outside world, they look lonely and sad; they do not understand why people do this and ask me if they are okay. The question is understandable, but I know they are okay. Every soul who comes here alone needs peace at their own moment. The variation of soul and memory differs, as does how much is needed for this. But I do know that I can and will help them access their memories.
Today, there is an old man looking for the memories of his childhood cat. To be able to see it one more time, to play with it, and to feel the sensation of the soft fur between his fingers. Tomorrow, a woman is coming who wants to relive a dinner with her parents. Not because the moment was so valuable, but because she had the best noodles ever back then.
Their soul is on a journey to the memories, and I keep an eye on the body waiting on the stool without a soul. Time passes, and around six o'clock in the morning, the soul is back with the person. They awaken confused and flushed from what has happened, their eyes full of hope that it was some kind of magic that brought them there. I know better than to give a real answer and give them no answer to this question.
The reality they do not want to see is that if a person drinks enough, everything automatically becomes the truth.
They call it magic; I call it being wasted.
Version 2Every evening, I serve drinks to the people seeking escape.
Usually, they sit at the bar, on one of those hard stools, a drink in hand, dozed off in their thoughts. The outside world sees only that their bodies willingly drip full like a well. That they drink until all the imperfections are filled, and the empty bottles can be used as magnifying glasses to bring that one memory closer.
The guests therefore often worry, wondering if they haven't drowned too deeply, if they are still in their right minds, and if they aren't being completely consumed by their own shadow. The concern is understandable, but I know that they are with a memory where they find peace for the evening.
So Mr. van Dijk sits at the bar again, just like every Friday night. He orders his standard recipe: five beers, four glasses of whisky, and a shot of Chardonnay. The recipe that always helps him find the memories of his childhood cat, Siep.
The cat he received from his mother when he had become seriously ill. The one for whom an exception was made at the hospital, and Siep was allowed to stay over at Mr. van Dijk's.
The cat who slept so comfortably that his tongue hung out, and when his belly was facing upwards, only Mr. van Dijk was allowed to pet him.
Siep, the cat who was inseparable from Mr. van Dijk, because when he left, he would meow very loudly. Mr. van Dijk wants to see the beloved cat one more time, feel the rough fur between his fingers, and for just one more night that Siep sleeps on his pillow. Just one more time, the peace that Siep gave to Mr. van Dijk.
Tomorrow evening, a woman is coming by. Precisely at five past ten, the hard clatter of her heels on the wooden dance floor announces her arrival. Her eyes scan the surroundings in search of her usual spot at the end of the bar. The place where she hides and her face is warmed only by the candlelight. Behind her mask of perfection, a little girl is searching for the memory of the dinner with her parents.
(not finished yet, but improvements are there!)