A letter for my Honey
the english version is down the page! 16 December 2025
Mijn lieve Pluk,
Het is stil in de hoek waar we altijd samen stonden. De plek waar we ooit met onze hartvormige bladeren vol liefde leefden. Die van jou hangen nu, leeggedronken door de vliegende wezens, maar ik sta nog steeds naast je, mijn liefde. Ik klamp mij vast aan de zonnestralen en de laatste beetjes lucht die mijn bladeren toelaten. Het nieuwe gezelschap dat kriebelt aan mijn bladeren, en in mijn potgrond, ze vreten aan mijn wortels tot er niks meer over blijft. Al die drukte op mijn bladeren, maar de stilte overheerst. We wisten dat we zouden eindigen in stilte, maar de stilte is oorverdovend zonder jou.
De uren dat je tegen me praatte over alle lieve plantjes, en hoe die zo snel opgroeiden. Hoe je ze altijd wilde helpen en vooral over hoe trots je op ze was. Ik mis de ochtenden, samen in de zon, luisterend naar de vogels die fluiten, het geritsel van plantjes die wakker worden, klaar voor een nieuwe dag. Ik mis je hartjes die alles behalve stil zaten, altijd wel iets ondernemen. Hoe je altijd naar me toe kwam met je zorgen en jij me hielp toen we ontdekten niet lang meer samen te hebben. Je me toen vertelde hoe we meer dan ooit het avontuur moesten opzoeken. Dat we dit deel van ons leven konden gebruiken om naar onze diepste verlangens te streven.
En, mijn liefde, wat ben ik blij dat ik je heb gevolgd. Dat ik niet ben blijven hangen in mijn hoofd en jou heb gevonden. Dit leven met jou heb mogen mee maken, met jou heb kunnen groeien tot de mooiste planten die wij konden worden, en dat we elkaar lief hadden in dit leven.
Ik hou van je Pluk, altijd.
Dot
December 16, 2025
My sweet Pluk,
It is quiet in the corner where we always stood together. The place where we once lived full of love with our heart-shaped leaves. Yours are hanging now, drunk dry by the flying creatures, but I still stand beside you, my love. I cling to the sunbeams and the last bits of air my leaves allow in. The new company tickles my leaves, and my potting soil; they gnaw at my roots until nothing is left. All that commotion on my leaves, but the silence prevails. We knew we would end in silence, but the silence is deafening without you.
The hours you talked to me about all the sweet little plants, and how they grew up so fast. How you always wanted to help them and, above all, about how proud you were of them. I miss the mornings, together in the sun, listening to the birds singing, the rustling of plants waking up, ready for a new day. I miss your hearts, which were anything but still, always up to something. How you always came to me with your worries and how you helped me when we discovered we didn't have much time left together. How you told me then how we needed to seek out adventure more than ever. That we could use this part of our lives to pursue our deepest desires.
And, my love, how happy I am that I followed you. That I didn't get stuck in my head and found you. That I got to experience this life with you, that I was able to grow with you into the most beautiful plants we could become, and that we loved each other in this life.
I love you, Pluk, always.
Dot