Ik wil buiten spelen
the english version is down the page! Ik wil buiten spelen, maar er is geen speelgoed om mee te spelen.
Geen glijbaan om de raket met mij erin te sturen naar Pluto.
Geen klimrek waar ik als avonturier kan klimmen naar de hoogste boom.
Geen huisje waar ik mijn katten eten kan geven, en mijn planten water.
Geen kruiwagen waar ik mijn net geplukte groente mee kan nemen naar huis, om lekker eten mee te maken voor een feest.
Het enige wat we wel hebben zijn drie fietsen.
Er zijn twee fietsen met dikke wielen om mee te racen. Een stuur zo breed dat je de grootste bochten kan maken, en als je te hard gaat heb je de beste remmen.
De andere fiets die meestal overblijft is best klein. Volgens mij is dit een fiets van een opa die rustig de kranten rond brengt in de wijk. Hij zegt hallo tegen de mensen, en als hij thuis komt neemt hij een kopje bruine drab met een roze koek.
Drie fietsen om mee te spelen. Twee die altijd bezet zijn en een die naast mij overblijft. Papier gevulde fietstassen, klaar om rondgebracht te worden en het kopje bruine drap dat op mij wacht.
Maar ik zit op de fiets, in het midden van het plein, en het enige wat ik kan begroeten is de stilte. Geen wijk waar ik al deze kranten mee kan delen.
Niemand wil namelijk echt met mij spelen.
I want to play outside, but there are no toys to play with.
No slide to send the rocket with me in it to Pluto.
No climbing frame where I can climb the highest tree as an adventurer.
No little house where I can feed my cats and water my plants.
No wheelbarrow to take my freshly picked vegetables home to make delicious food for a party.
The only thing we do have are three bicycles.
There are two bikes with thick wheels to race with. Handlebars so wide that you can take the biggest turns, and if you go too fast, you have the best brakes.
The other bike that usually gets left over is quite small. I think this is a bike belonging to a grandpa who quietly delivers newspapers around the neighborhood. He says hello to the people, and when he comes home, he has a cup of brown swill with a pink cookie.
Three bikes to play with. Two that are always occupied and one that is left over next to me. Paper-filled bicycle bags, ready to be delivered, and the cup of brown sludge waiting for me. But I am sitting on my bike, in the middle of the square, and the only thing I can greet is the silence. No neighborhood with which I can share all these newspapers.
After all, no one really wants to play games with me.