Zoals het hoort, toch?
the english version is down the page! Het is nooit het een, óf het ander. Het zweeft er altijd tussen.
Een half half, nooit heel.
Nooit tevreden, altijd streven voor beter.
Het is zonnig buiten maar de wind is te fris.
Het kunstwerk dat in de span van 3 maanden is gemaakt, afgekraakt in 3 seconden.
We denken allemaal dat het een óf het ander is. Dat we ons horen op te hokken in het zwart of wit. De deprimerende kleuren gecreëerd door tijd, generatieve trauma en de ellende van grote leiders. Ergens waar ooit pigmenten van felheid dreef, gecreëerd door het kinderlijke wonder, geplet door de hoeveelheid stof die de volwassenheid meebrengt. Het verblindt ons van het ooit gemengde zicht op de wezigheid van hier, het pluis dat prikt in onze ogen schreeuwend voor aandacht. Het vertelt ons dat niets goed genoeg is, dat we niet beter kunnen en dat we daar nooit zullen komen. Wij laten het gebeuren, iedereen doet het, dit is hoe het hoort.
Blijf jezelf verwateren tot er niks meer overblijft dan zwart wit stof.
It is never one or the other, always hovering in between.
Half and half, never whole.
Never satisfied, always striving for better.
It is sunny outside but the wind is too chilly.
The artwork created over the span of 3 months, torn apart in 3 seconds.
We all think it is one or the other. That we are supposed to coop ourselves up in black or white. The depressing colors created by time, generative trauma, and the misery of great leaders. Somewhere where pigments of intensity once floated, created by the childlike wonder, crushed by the amount of dust that adulthood brings. It blinds us from the once mixed view of the presence of here, the fluff that pricks our eyes screaming for attention. It tells us that nothing is good enough, that we cannot do better, and that we will never get there. We let it happen, everyone does it, this is how it is supposed to be.
Keep watering yourself down until there is nothing left but black and white dust.